Pierwszy

Obudziły mnie promienie słońca wpadające przez okno w moim pokoju. Przeciągłam się ziewając, usiadłam na łóżku spoglądając na budzik stojący na szafce nocnej. 11:26. Jak dobrze, że dziś sobota. Wstałam z łóżka, otworzyłam okno by trochę świeżego powietrza wpadło do pokoju. Podeszłam do szafy wyciągając z niej czystą bieliznę, czarne spodenki i białą bluzkę na ramiączkach. Weszłam do łazienki w celu wzięcia szybkiego orzeźwiającego prysznica. Kiedy skończyłam, starannie się wysuszyłam, ubrałam, umyłam zęby i zrobiłam delikatny makijaż. Zeszłam na dół w chodząc przy okazji do kuchni. Zrobiłam sobie kanapkę. Zjadając ją spojrzałam na wyświetlacz mojej komórki. 11:57. O 12:30 jestem umówiona z Patty. Zjadłam szybko kanapkę popijając sokiem. Włożyłam naczynia do zmywarki po czym ruszyłam do drzwi frontowych. Zanim wyszłam założyłam jeszcze białe, płytkie trampki na stopy i wyszłam.

Szłam wolnym krokiem po chodniku patrząc tylko na koniuszki swoich trampek.

Westchnęłam cicho. Tata znów musiał jechać do Los Angeles w sprawie tego kolesia, którego cieszy cierpienie innych ludzi. Podobno uciekł z zakładu dla psychicznie chorych. Nazywa się chyba Hemmingston albo Hemmings. Nie jestem pewna. Tata nie widział go jeszcze na oczy. Miał się z nim zobaczyć 2 tygodnie temu, ale 2 dni przed tym spotkaniem, uciekł.

Nagle poczułam uderzenie, a potem upadek na beton. Spojrzałam do góry i zobaczyłam chłopaka mniej więcej w moim wieku, może trochę starszy. Miał blond włosy, niebieskie oczy i charakterystyczny, czarny kolczyk w wardze. Patrzał na mnie zdezoriętowanym wzrokiem.

- Patrz jak łazisz. – Warknęłam na niego powoli wstając z ziemi i otrzepując spodnie.

Uśmiechną się do mnie z kpiną.

- Raczej ty powinnaś, nie patrzę przez całą drogę na swoje buty i nie widzę świata po za nimi.

- To mogłeś mnie ominąć skoro mnie zauważyłeś. – Zmrużyłam na niego oczy. Jedno słowo : DUPEK !

- Może chciałem specjalnie na ciebie wpaść. – Przybliżył swoją twarz do mojej.

Spojrzałam na niego jakby miał dwie głowy.

- To znajdź sobie inną osobę do wpadania na nią, a teraz śpieszę się. – Ominęłam go i poszłam w kierunku.

- Jestem Luke! – Usłyszałam jego głos.

Odwróciłam się przez ramie.

- Jimina – Odkrzyknęłam.

Doszłam do kawiarni, w której mam spotkać się z Patricią. Weszłam do środka i od razu do moich nozdrzy dostał się zamach świeżej kawy i szarlotki. Zaciągnęłam się tym zapachem uśmiechając się lekko. Kocham tą kawiarnie. Jest prosta, ale ma coś w sobie magicznego. Beżowe ściany ozdobione różnymi obrazami, stoliki z ciemnego drewna z białymi obrusami, małe wazony z żonkilami postawione na stolikach i barze.

Rozejrzałam się po kawiarni i zobaczyłam moją przyjaciółkę zawzięcie piszącą do kogoś.

Podeszłam do niej odsuwając sobie krzesło, usiadłam na nim. Spojrzałam na nią z uśmiechem.

- Cześć.

Spojrzała na mnie odwzajemniając gest.

- Hej. – Odłożyła telefon na stolik.

Po chwili mina jej zrzedła ukazując lekki lęk.

- Patti, co się stało? – Z marszczyłam brwi.

Westchnęła cicho.

- Martin jest w szpitalu.

- O Boże! Co się mu stało? – Otwarłam szeroko oczy.

- Został przez kogoś brutalnie skrzywdzony. Cud, że jeszcze żyje. – Spuściła wzrok na swoje palce. Pojedyncza łza popłynęła po jej policzku.

Kelnerka w białym fartuszku podeszła do nas, przerywając nam naszą rozmowę.

- Co podać? – Uśmiechnęła się do mnie.

Spojrzałam na nią.

- Kawę z mlekiem.

Skinęła głową i odeszła od naszego stolika.

- Wiesz może, kto to zrobił? – Zwróciłam się do mojej przyjaciółki.

Spojrzała na mnie z pod rzęs

- Pamiętasz jak twój tata mówił o tym chłopaku, co uciekł z tego psychiatryka? – Skinęłam głową – To on mu to zrobił. – Szepnęła - Nazywa się Luke Hemmings. -

Cześć! Jak już pisałam, od razu dodałam rozdział. Mam nadzieje, że wam się podoba. J

Bardzo bym liczyła na komentarze są bardzo motywujące, bo dzięki temu wiem, że ktoś czyta to co pisze J. Rozdział jest krótki, ale postaram się dodawać je dłuższe. J Jeśli możecie, to rozgłaszajcie o moim fanfictonie, byłabym wam za to ogromnie wdzięczna! J

Do następnego! J - Asia xx